Το αθάνατο αριστούργημα  του Μενέλαου Λουντέμη που έχει συγκινήσει  όλους τους Έλληνες ανεβαίνει στο ιστορικό θέατρο Ακροπόλ, από τον Οκτώβριο του 2018.

Το ρομαντικό αυτό έργο  μιλάει κατ’ ευθείαν στην καρδιά για την περιπέτεια ενός ορφανού αγοριού, που  διψάει για  μόρφωση.

Φως, στήριγμα και οδηγός, ο Δάσκαλός του ο καλός, τον βοηθάει να φύγει απ’ το χωριό  και να πάει στην πόλη να μάθει γράμματα.

Η λαχτάρα του Μέλιου για μάθηση του δίνει ώθηση και φτερά.

Ο Σολωμός αναφέρει ότι όσο ο άνθρωπος πιέζεται στη ζωή του, τόσο εκτείνεται μέσα του. Αποκτά αόρατες δυνάμεις που τον ενισχύουν και οι αντιξοότητες γίνονται ασκήσεις για την επίτευξη του στόχου του!

Ο πρωταγωνιστής Θανάσης Βισκαδουράκης έχοντας βιώσει από την παιδική του ηλικία τον πόνο της  ορφάνιας,  ερμηνεύει το Μέλιο  με περισσή αγάπη και απόλυτη φυσικότητα.

Άλλοι δεκαπέντε συντελεστές μαζί με τις εξαίσιες μουσικές του συνθέτη Θωμά  Καραχάλιου απογειώνουν  την ψυχή  και τη σκέψη των θεατών.

Η σκηνοθεσία της δασκάλας Ειρήνης Ιακώβου προσφέρει παιδαγωγική ευαισθησία και συγκινησιακή δόνηση, έτσι ώστε το έργο καθίσταται απλό, βαθύ και κατανοητό για όλα τα παιδιά. Το αισθητικό αποτέλεσμα της μεταφοράς του έργου στη θεατρική σκηνή, είναι θεαματικό!

Το έργο αποτελεί ηθογραφία,  μιας άλλης εποχής τόσο κοντινής και μακρινής  ταυτόχρονα. Μας βυθίζει σ’ ένα ταξίδι στο παρελθόν.  Η ελληνική μας επαρχία και οι άνθρωποί της, τα παιδικά όνειρα και τα πρώτα αθώα ερωτικά σκιρτήματα, ο αγώνας για μια επιβίωση διαφορετική από τη συνηθισμένη. Το εντεκάχρονο αγόρι τότε ήταν άντρας  υπεύθυνος, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για ολόκληρη οικογένεια!

Διδάσκει ότι το ψυχικό σθένος είναι η γενεσιουργός μήτρα της ελπίδας.

Διδάσκει ότι τα γράμματα είναι το μέσο για να ελευθερωθεί ο κόσμος απ’ τα δεσμά του.

Στόχος της θεατρικής αυτής δραματουργίας  είναι να αισθανθεί ο μαθητής όταν τελειώσει η παράσταση ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα του. Να αισθανθεί την αξία της μόρφωσης!

Να προσπαθήσει να γίνει κι αυτός ένας  χαρακτήρας αμέμπτου ηθικής,  σαν το Μέλιο!

Ένα θεατρικό ουσιώδες, φροντισμένο από κάθε άποψη τέχνης καλοφτιαγμένο για ν΄ αγγίξει την απόλυτη επιτυχία! Ένα εκπαιδευτικό διαμάντι που υπενθυμίζει τα περασμένα μεγαλεία των ηθικών αξιών!

Σημείωμα σκηνοθέτιδος Ιακώβου Ειρήνης

«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα»

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό, με έντονη αισθηματολογία, βιωματική γραφή,  και συμβολικά στοιχεία.

Το βλέμμα του είναι στραμμένο στο παιδί και στο δράμα του: εσωτερικό, ψυχολογικό και κοινωνικό. Το συναίσθημα που αποπνέει είναι  γνήσιο, ακατέργαστο και η γλώσσα του απλή και άμεση. Ένα έργο  που δείχνει ότι αν η σπίθα του μεγαλείου της ανθρωπιάς  υπάρχει μέσα μας, θ’ αντέξει και θα νικήσει.

Το έργο θέλει ν’ ανοίξει τα μυαλά και τις καρδιές. Να δώσει ελπίδα σε όλα τα παιδιά του κόσμου.

Οι θεατές θα βιώσουν μια πολύ δυνατή εμπειρία που ξεφεύγει από τα τυπικά όρια του θεατρικού και καθίσταται μέθεξη, ιεροτελεστία, ζωή  καθημερινή. Ένα έργο απλό, κατανοητό  και ταυτόχρονα πολύ βαθύ.

Το παιδί θα νιώσει πώς  είναι να πιστεύει σε κάτι  που αξίζει με πάθος και να το επιδιώκει με κάθε κόστος. Θα αντιληφθεί πόσο αξίζει να τολμά και να αγωνίζεται για τα πνευματικά αγαθά.

Θα εστιάσει στο ρόλο  της ιεράς μορφής του Δασκάλου που όλοι πρέπει να  σεβόμαστε, καθώς και στη σχέση Δασκάλου- μαθητή. Θα βρει το κίνητρο να φτιάξει έναν κόσμο καλύτερο, προβάλλοντας τις υψηλές αξίες δημιουργώντας πρότυπα.  Θα προσπαθήσει να γίνει κι αυτός ένας  χαρακτήρας αμέμπτου ηθικής,  σαν το Μέλιο!

Το έργο αποτελεί ηθογραφία,  μιας άλλης εποχής τόσο κοντινής και μακρινής  ταυτόχρονα. Μας βυθίζει σ’ ένα ταξίδι στο παρελθόν.  Η ελληνική μας επαρχία και οι άνθρωποί της, τα παιδικά όνειρα και τα πρώτα αθώα ερωτικά σκιρτήματα, ο αγώνας για μια επιβίωση διαφορετική από τη συνηθισμένη. Το εντεκάχρονο αγόρι τότε ήταν άντρας  υπεύθυνος για τον εαυτό του αλλά και πολλές φορές  για ολόκληρη οικογένεια!

Επιπλέον οι γλαφυρές περιγραφές της εκπαίδευσης, του ρόλου της και των ανθρώπων της σε μια εποχή που ήταν «προαιρετική» φανερώνει ότι  μόνο όσοι ήθελαν και μπορούσαν, σπούδαζαν. Μια ευκαιρία  λοιπόν να αναζητήσουμε τρόπους ώστε στη σημερινή  εποχή της «υποχρεωτικότητας» να  εμπνεύσουμε τα παιδιά να  επιθυμούν  το σχολείο «προαιρετικά»

Το έργο αναπνέει στην ελληνική ύπαιθρο και περπατάει στα σκοτεινά σοκάκια της πόλης. Η πλοκή αποτυπώνει την εικόνα της περασμένης Ελλάδας.

Ένα θεατρικό ουσιώδες, φροντισμένο από κάθε άποψη τέχνης καλοφτιαγμένο για ν΄ αγγίξει την απόλυτη επιτυχία! Ένα εκπαιδευτικό διαμάντι που υπενθυμίζει τα περασμένα μεγαλεία των ηθικών αξιών!

Διδάσκει ότι το ψυχικό σθένος είναι η γενεσιουργός μήτρα της ελπίδας.

Διδάσκει ότι τα γράμματα είναι το μέσο για να ελευθερωθεί ο κόσμος απ’ τα δεσμά του.

Στόχος της θεατρικής αυτής δραματουργίας  είναι να αισθανθεί ο μαθητής όταν τελειώσει η παράσταση ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα του.

ΓΛΩΣΣΑ

Ένα γλωσσικό κράμα το οποίο έχει μεγάλο ενδιαφέρον!

Η κορδωμένη καθαρεύουσα ορισμένων  καθηγητών, η απλή καθομιλουμένη των μαθητών, η χωριάτικη του μπαρμπα- Ανέστη, η λανθασμένη του γερο-Θόδου και της Ζουμπουλιάς του, η αλήτικη του Δακρυτζίκου και των Περσών, η ποιητική των περιγραφών της φύσης, δημιουργεί ένα  μωσαϊκό με όλες τις κοινωνικές ποικιλίες , αλλά και τις συναισθηματικές αποχρώσεις . Μια χαρά και μια λύπη, ένα  «εύγε» κι ένα «αλίμονο» μαζί ζυμωμένα, όπως είναι άλλωστε και η ίδια μας η ζωή!

ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Ο Μέλιος , ένα παιδί ορφανό σπάει όλα τα εμπόδια, φεύγει απ’ το χωριό του, αφήνει τα γελάδια και πάει στην πόλη να μορφωθεί. Ο Δάσκαλός του  θα του δώσει το απολυτήριο, χωρίς να έχει παρακολουθήσει τα μαθήματα του σχολείου, γιατί είναι άριστος και το αξίζει. Ο Δάσκαλος! Αυτή η βιβλική μορφή θα τον προτρέψει στα ανώτερα  και θα τον  φωτίσει…

Στην πόλη οι δυσκολίες αμέτρητες. Στα σπίτια τον διώχνουν, στο σχολείο οι «Πέρσες» θέλουν να μπει στη συμμορία, δουλεύει να πληρώσει τα βιβλία… Συναντά όμως και τον άκληρο μπαρμπα- Ανέστη που τον αγαπά σαν παιδί του αλλά και το Μπίθρο τον τσιγγάνο που Θα του γιάνει την καρδιά  με την καλοσύνη και την απλότητά του.

Τον μπαρμπα- Θόδο τον επιστάτη του σχολείου που φαίνεται σκληρός, αλλά κατά βάθος είναι ψυχούλα. Τον καθηγητή τον Κο Σκαμβουρά που είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί από την εκπαίδευση για να τον υπερασπιστεί. Δε θα διχαστεί ανάμεσα στο ηθικό του χρέος και την τήρηση των υπαρχόντων σχολικών κανόνων για να μηδενίσει  την έκθεση του μαθητή του, επειδή γράφτηκε στη δημοτική. Θα ταχθεί στο πλευρό του Μέλιου Καδρά, ακολουθώντας την επιθυμία του βαθμολογώντας με άριστα, κάνοντας έτσι μία επαναστατική πράξη!

Ξεχωριστή θέση έχει και η κρυφοαγαπημένη του Αγράμπελη, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, το άπιαστο όνειρο, που την προστατεύει με μεγάλη παλικαριά.  Θα υπομείνει  πολλά απ’ τους συμμαθητές του, χωρίς όμως ν’ αφήσει την ψυχή του ούτε στιγμή να λερωθεί από εκδικητικότητα για κείνους. Ίσα, ίσα καταλαβαίνει ότι ο «σκληρός αλήτης» Δακρυτζίκος κρύβει μια ιδιότυπη ηθική. Έτσι, τον θεωρεί φίλο και τον συγχωρεί!

Καλό και ευγενικό παιδί ο Μέλιος  θα κερδίσει την εκτίμηση του κ. Σκαμβουρά, αλλά δυστυχώς ο Δ/ντής  θα τον αποβάλλει απ’ το σχολείο  μιας και γράφει στη δημοτική γλώσσα.  Ο Μέλιος, η Αγράμπελη, ο Δακρυτζίκος, ο γέρο-Θόδος, ο Μπίθρος, ο μπαρμπα-Ανέστης, ο παππάς, ο Κος Σκαμβουράς και όλοι οι  μαθητές με τις μπλε ποδιές «παίζουν» σε άλλες εποχές, λες και ήταν χθες!

Σημείωμα του πρωταγωνιστή Θανάση Βισκαδουράκη (Μέλιος)

Μέλιο μου, πόσο τυχερός κι ευλογημένος νιώθω που σε συναντώ!   Οι ζωές μας είναι περίπου ίδιες. Αν δεν έγραφες για το χωριό θα νόμιζα πως ήσουν συμμαθητής μου. Μαζί  βοσκούσαμε τα ζώα, καθαρίζαμε, παίζαμε, διαβάζαμε. Δεν πήραμε χάδι μητρικό, μήτε πατρικό κι έτσι πάντα νιώθαμε μεγάλοι. Δε θέλαμε να μπούμε στις συμμορίες. Φίλους θέλαμε. Σε κείνα τα χρόνια της αθωότητας, με τα κοντά παντελονάκια, λαχταρούσαμε να μάθουμε γράμματα. Αγαπούσαμε τους δασκάλους μας κι ας μας τράβαγαν τ’ αυτιά.

Αυτό το θεατρικό μας φανερώνει απλόχερα ότι το πιο σημαντικό  στη ζωή είναι να ονειρεύεσαι. Να προσπαθείς ξανά και ξανά. Να αγαπάς, να εκτιμάς, να αγωνίζεσαι με μαγκιά ουσιώδη, αποδοτική, που δε χρωστά, αλλά ευχαριστεί, ακόμα κι αν σε αποβάλλουν απ’ όλα τα σχολεία του κόσμου.

Όταν όμως  ένα παιδί μετράει τ’ άστρα, αγαπάει το Θεό, τους Αγγέλους, τους Γονείς, τους Δασκάλους, το σχολείο, τα γράμματα!

Σου δίνω λοιπόν το λόγο μου  ότι αυτά τα συναισθήματα  θα τα νιώσουν όλα τα παιδιά, οι δάσκαλοι και οι γονείς  που θα έρθουν στο θέατρο Ακροπόλ να δουν την παράσταση.

Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος θα υποκλινόμαστε μαζί με καμάρι.

Νοερά πάντα θα μετράμε τ’ άστρα στον ουρανό, όπως τότε που είμαστε  παιδιά και θα τα  βρίσκουμε όλα σωστά!